خودموخودم

و روزها در گذر زمان به محرم مي رسند به ماهي متفاوت از همه ماههايي که هر سال تجربه کرده ايم و مي کنيم. ماهي که ديرگاهي است دلها و ذهن هاي فراواني را به خود مشغول داشته است و باعث آفرينش ها شده است و از تماشاي اين اتفاق بزرگ است که چشمه ذوق شاعران گاه مي جوشد و ما به تماشاي کلماتي دعوت مي شويم که آن تاريخ از ياد نرفتني را اين گونه مي سرايد: خيز و جامه نيلي کن روزگار ماتم شد دور عاشقان آمد نوبت محرم شد پاي خون دل وا کن دست موج پيدا کن رو به سوي دريا کن ساحلي فراهم شد گريه کن گلاب افشان گل به خاک مي افتد باد مهرگان آمد قامت علي خم شد خودموخودم...

پاییز از راه رسیدهو تو چه می دانی ...روزهایی که بدون تو میگذرد یعنی چه !؟و تو چه می دانی نیمه شب حالت چشمانت خواب را آشفته میکند یعنی چه !؟و تو چه می دانیبا آه بلند از خواب بیدار شدن یعنی چه...!؟و تو چه می دانی پرسه زدن های در پیاده رو شلوغ و چشم دوختن به سنگ فرش یعنی چه !؟و تو چه می دانی؟در ایستگاه مترو بنشینی و قطار ها یک به یک از مقابلت عبور کنند و از جایت تکان نخوری یعنی چه !؟و تو چه می دانی وسط خیابان یادت برود مقصدت کجا بود یعنی چه !؟و تو چه می دانیبا صدای باران بی تاب شدن یعنی چه !؟و تو از حال من چه می دانی ...!؟ خودموخودم...

پاییز آمدست !
کــــه خود را ببارمت.
پاییز لفظ دیگر ؛
"من دوست دارمت"
بر باد می دهــم ،
همـه ی بــود خویش را !
یعنی تو را ؛
به دست خودت می سپارمت...

خودموخودم...